Mareille hielp bij de watersnood in Thailand!

Hee Hallo!

Vanaf 2-10-2011 tot en met 18-11-2011 heb ik vrijwilligerswerk gedaan voor Travel Active in Singburi  (Thailand). In deze tijd waren de overstromingen er in Thailand. Gelukkig voor ons was in het dorpje waar wij verbleven geen extreme overstroming en zaten wij droog! Helaas stond het water bij het weeshuis wel meer dan 2 meter hoog. Door dat hoge water konden we hier helaas nog niets doen, de kinderen hadden onderdak en doordat het water binnen stond, konden we niet beginnen met renovatie werk. De school waar we Engelse les geven had hun jaarlijkse vakantie in oktober, vandaar dat we daar ook in die periode niet konden lesgeven. Hierdoor hebben we veel verschillende dingen gedaan de afgelopen weken.

In één van mijn eerste weken had de partnerorganisatie in Thailand gezorgd voor rijst, water, blikjes met vis en noedels en van deze producten gingen we voedselpakketten maken. De volgende dag werden we naar een overstroomd gebied gereden waar mensen in zelf gemaakte hutjes/tentjes tijdelijk woonden omdat hun woning volledig overstroomd is. Sommige mensen probeerde zo veel mogelijk in hun huis te blijven om bij hun spullen te blijven. Na de voedselpakketten overgezet te hebben van de bus in boten, mochten we zelf meevaren en de pakketten uitdelen aan de mensen.

De dag erna waren we uitgenodigd bij een festival voor de mensen in de overstroming. Dit was een enorm lange weg en bijna een kilometer lang links en rechts waren allemaal mensen die uit hun huis waren ‘weg gejaagd' door al het water en de overstroming. Zelf hebben we ons ‘steentje bij gedragen' door met z'n allen te zingen op het podium voor al die mensen en ze een beetje leedvermaak te geven.

Omdat na 4 weken het water nog niet gezakt was, zijn we ook naar een tempel geweest en hebben daar zelf 2 wasbakken gemaakt voor de monniken en zijn we naar een andere tempel geweest om daar verschillende ramen te schilderen. Een andere optie was om voedselpakketten samen te stellen. In een grote school waren allemaal Thaise mensen vrijwillig aan het helpen: de ene was rijst aan het maken, de ander de kip aan het snijden, weer een ander de garnalen aan het klaarmaken en weer andere mensen waren het eten aan het verdelen in verschillende bakjes. Niemand had een vaste taak, maar toch ging het allemaal erg gestructureerd en kwamen er uiteindelijk elke keer 10 pakketjes in een zak. En soms kwam het zo uit dat we mee mochten om de pakketten uit te delen aan de mensen.

Het mooie is dat je de Thaise mensen zelfs onder deze verschrikkelijke omstandigheden telkens weer ziet lachen en dat ze altijd vriendelijk blijven. Zelf vind ik het nogal moeilijk voor te stellen als je huis 2 meter onder water staat en meer en deel van je inboedel opeens weg is en je voor 10 weken op de straat moet leven..

Gelukkig zakt het water hier in de buurt steeds meer en kunnen we na meer dan 10 weken het weeshuis weer binnen. Deze moet als een speer nu helemaal worden schoongemaakt en opnieuw worden geverfd en helaas is dat niet zo 1,2,3 gedaan aangezien het 3 verdiepingen heeft en het overal maar ook echt overal een troep is. Maar we gaan ervoor en zorgen dat de kinderen er snel weer in kunnen!

Inmiddels is de school ook weer begonnen, en kunnen alle projecten weer gaan lopen, de klei huizen gaan weer gebouwd worden, er wordt weer volop Engelse les gegeven en binnenkort hopen we ook in het Weeshuis weer aan de gang te kunnen met de kinderen!

Liefs Mareille Piena

0 reacties | reageer

Marije koos bewust voor het 'echte Afrika'.

Marije ging met het Vrijwilligerswerk Programma van Travel Active naar Benin! Na afloop maakte ze nog een reis door het mooie Ghana. Lees hier ervaringen:

Eindelijk kwam mijn grote wens uit: ik ging naar Afrika! Bewust had ik gekozen om naar het ‘echte Afrika' te gaan en dan ook nog naar een Franstalig land: zo kwam ik uit bij Bénin!

Bénin is een klein landje in West-Afrika. Het is een veilig land, voodoo is de nationale godsdienst, er worden vele lokale talen gesproken, er wonen veel verschillende stammen enhet is één van de armste landen ter wereld. Genoeg redenen dus om daar vrijwilligerswerk te gaan doen!

De eerste weken waren best moeilijk, je vraagt je regelmatig af: ‘wat doe ik eigenlijk hier?' Je kent niemand, kent de gewoontes niet, het Frans spreken gaat ook nog een beetje moeilijk.... Maar toen ik eenmaal aan mijn Dance & Drum begon was ik niet meer weg te krijgen uit Bénin!

Vier weken lang afrikaanse dans en djembé les krijgen in de sloppenwijk van Cotonou. Liedjes leren zingen in het Fon, (grootste lokale taal van Bénin) voodoo-ceremonies bijwonen en het blankenliedje te horen: Yovo Yovo bonsoir, ca va bien? Merci! De cursus is nog zoveel meer als alleen dansen en trommelen, je leert ook de cultuur, de mensen en het land kennen!

Daarna weg uit je bekende omgeving, naar een nieuw dorp, nieuwe mensen en dus ook een nieuw avontuur! Ik heb gewerkt in het weeshuis van SOS-kinderdorpen, wat echt geweldig was! Er wonen daar 111 kinderen van 1 tot 16 jaar oud en ieder kind heeft wel een traumatische ervaring gehad. Kinderen van 1 jaar oud die hun vader en moeder al kwijt zijn, ouders die voor de ogen van kinderen zijn vermoord en een gehandicapte jongen die over straat heeft gezworven omdat niemand voor hem wilde zorgen. Tijdens mijn tijd daar is er door een collecte geld opgehaald voor ‘mijn' weeskindjes en van al dat geld heb ik Bénin mooi speelgoed kunnen kopen voor het weeshuis. Ik vergeet nooit meer het moment waarop ik alles mocht uitdelen, 111 kinderen die je allemaal één voor één bedanken, liedjes voor je zingen en je werkelijk voor eeuwig dankbaar zijn! Ik voelde me net Sinterklaas!

Samen met 2 andere vrijwilligers zijn we ook met de zemidjan (hét vervoersmiddel in Bénin: een taxi-brommer) de bush ingetrokken. Overal waar we reden waren er veel palmbomen, lemen hutjes met rieten daken, kleine afrikaanse marktjes, zwarte kinderen die je naroepen: Yovo! Yovo! Blanke! Blanke!

Toen we op een gegeven moment aan de rand van een groot meer kwamen zijn we met een beninese kano, pirogue, gaan varen. Onderweg allemaal vissers tegen gekomen die hun netten uitgooiden, vrouwen die hun kinderen wassen in het water, kinderen die gillend van je wegzwemmen omdat ze nog nooit een blanke hebben gezien.. Dan zit je echt midden in Afrika!

Tot slot nog een reis gemaakt naar Ghana met 3 andere meiden. Opgepropt in de taxi, met 12 mensen en drie moeders die hun baby de borst geven, over land naar Ghana gegaan. Daar met de backpack rondgetrokken, een geweldig mooi land gezien. Olifanten gespot in Mole National Park en een weekje aan het strand gelegen bij Accra!

Afscheid nemen is nooit leuk, maar op 2 maart was het ook voor mij tijd om afscheid te nemen. Van Samson, mijn djembé leraar en goede vriend, van Rufin die mij hielp toen ik ziek was, van mijn Beninese familie, van al mijn weeskindjes maar vooral van mijn onbezorgde leventje in het prachtige Afrika!

Als je dan weer thuiskomt is het echt even wennen.. Ook een cultuurshock! Gelukkig kan je wel enorm genieten van het lekkere eten, een warme douche, een wasmachine, een goede wc, enz. En alle foto's herinneren je aan de geweldige tijd in Afrika, een ervaring die niemand je ooit meer afneemt!

1 reactie | reageer

Dries en Eline deden vrijwilligerswerk in Nigeria!

Dries nam samen met Eline deel aan het Vrijwilligerswerk Nigeria programma van Travel Active. Gedurende enkele maanden leefde hij tussen de lokale bevolking en droeg hij zijn steentje bij. Wij stelde hem enkele vragen over zijn ervaringen in Nigeria:

Hoe werd je opgevangen in Nigeria? Hoe waren je eerste dagen?
We werden van het vliegveld opgehaald door de partnerorganisatie. Alles was erg goed geregeld. We zaten in een net hotel en het eten was lekker.De introductieweek was ook goed georganiseerd. We leerden alles over de eetgewoonten, cultuur, wat je op de marktkunt kopen en we kregen een rondleiding door Ibadan. In Nigeria is al het eten is vreemd, niet zo zeer de ingrediënten want dat zijn gewoon groenten en kip en rijst maar de sausjes en combinaties. Ik weet niet wat er in zat maar het was wel goed te eten.

Kun je wat vertellen over het vrijwilligersproject waar je hebt gewerkt? Wat waren jouw taken?
Ik werkte bij een mensenrechtenorganisatie en behandelde individuele problemen van mensen die onterecht beschuldigd weren van fraude of geen salaris kregen, daarnaast deed de organisatie veel aan informatieverstrekking over wat verkiezingen zijn en wat de inhoud en het doel daar van is. De verkiezingen mocht ik niet aan deel nemen, dit was te gevaarlijk voor een buitenlander maar het was wel interessant om mee te maken. Als jurist was het voor mij een goede kans om te zien hoe het leven is in een land zonder rechtstaat. De rechtstaat is in Nigeria alleen voor de rijken.Door dit onder de aandacht te brengen komt er een soort van langzame bewustwording binnen en buiten Nigeria maar dit gaat met hele kleine stapjes.

Met welke cultuurverschillen kreeg je mee te maken?
De inefficiëntie van de mensen, in Nederland is iemand één uur bezig met een taak maar in Afrika doen tien mensen een dag over dezelfde taak. Ze zien geen probleem in het niets doen. Leraren die een dag niet willen komen, komen gewoon niet. Dit is waarschijnlijk omdat ze geen toekomstbeeld hebben en als vrijwilliger moet je je hier gewoon bij neerleggen, ook al is dat best lastig.

Mensenrechten is een westerse visie en niet overal van toepassing. Kinderen worden geslagen of door politie behandeld als oud vuil. Dat zie je er overal op straat. Ook door hoogopgeleide ouders zoals de moeder in het gastgezin die arts is worden de kinderen geslagen. Dat zijn de regels, dus pas je aan. Niet door ook te slaan maar door niet constant de confrontatie meer aan te gaan.

Wat zal je altijd bij blijven?
De vriendelijkheid en de hulpvaardigheid voor blanken vanuit de lokale bevolking. Bij Nigerianen onder elkaar is dat enigszins anders. Overals waar je komt wordt je met open armen ontvangen. Andersom is dat niet het geval hier in Europa. Jonge hoogopgeleide mensen zijn gefrustreerd en willen graag uit Nigeria weg maar worden in Europa moeilijk toegelaten. Daarnaast zijn dat de mensen die het land hoop kunnen geven.

Zou je weer terugwillen naar Nigeria?
Ik wil wel terug naar Nigeria maar pas over een jaar of 20 om te zien of er iets veranderd is. Gezien de hoop en de wil van de lokale bevolking ga ik er vanuit dat het positief is maar de ontwikkelingen uit de afgelopen jaren zijn erg pessimistisch. Het beeld over 20 jaar zou me dan ook behoorlijk kunnen verrassen.

Wat kun je tegen de mensen zeggen die nog twijfelen om hen te overtuigen om toch die stap te zetten?
Als andere mensen er over denken en de wil hebben moeten ze die stap zetten. Laat je niet afschrikken door je omgeving en de vooroordelen over Afrika. Wel is men in Nigeria erg gelovig. ben daar voor gewapend. Begin geen discussie over het geloof en zeg dat je ook gelovig bent. Ze doen alles om je te bekeren. En houden je soms drie uur per dag aan het gesprek hierover, interessant maar elke dag is een beetje veel van het goede.

Heb jij nog vragen over mijn ervaring als vrijwilliger in Nigeria? Mail mij dan gerust! Ik beantwoord graag je vragen.

Groetjes,

Dries Debruyne

1 reactie | reageer

Fidessa deed vrijwilligerswerk Costa Rica!

Fidessa nam deel aan het Vrijwilligerswerk Programma van Travel Active en combineerde vrijwilligerswerk Costa Rica met Zuid-Afrika. Lees hier haar wereld ervaring!

Nadat ik vorig jaar mijn havo diploma had gehaald wilde ik nog niet gaan studeren. Ik wilde eerst de wereld zien, en dingen doen die ik leuk vind, voordat ik weer vast zit aan 4 jaar studie. Maar ik was nog nooit alleen ergens heen geweest en dan is het heel moeilijk om gewoon maar naar een land te vertrekken. Via een vriendin kwam ik bij Travel Active. Hier heb ik allemaal informatie gekregen over alle soorten reizen die je via hun kan doen. Ik wilde het liefst naar een ver land, wat compleet anders is dan Nederland en waar ik ook iets kan doen voor het land zelf. Via Travel Active zijn er een hoop opties.

Costa Rica sprak me erg aan door de mooie natuur en omdat ik ook graag spaans wilde leren. Ik heb gekozen voor de combinatie 4 weken spaanse les en 4 weken vrijwilligerswerk in een weeshuis. En toen begon de voorbereiding. Gelukkig helpt Travel Active je bij alles. Ik kreeg een Lonely Planet en samen met mijn ouders heb ik toen allerlei informatie opgezocht over het land. Over de plekken die je kan bezoeken, de cultuur en de taal. Informatie over geld, injecties, mijn gastfamilie en de school kreeg ik allemaal van Travel Active te horen, zodat ik helemaal voorbereid was voor de grote reis.

En toen was het zover, vorig jaar november vloog ik naar Costa Rica. Mijn familie heeft me uitgezwaaid op Schiphol, maar toen was ik toch echt helemaal alleen. 13 uur later kwam ik aan op het vliegveld van San Jose. Het was vreemd om na de kou in Nederland hier buiten te komen in 30 graden. Gelukkig stond mijn gastfamilie al op me te wachten, en ze waren zo lief! Ik sprak nog helemaal geen spaans, maar met handgebaren en een beetje engelse woorden ging de communicatie prima. Ik keek mijn ogen uit, dit land is zo anders dan Nederland.

De eerste avond voelde ik me wel een beetje alleen, ik kende nog niemand, sprak de taal niet en was in een vreemd land! Maar na de eerste dag school zag ik mijn tijd in Costa Rica helemaal zitten! De school is echt heel leuk en in de stad is veel te doen. Ik leerde veel mensen kennen uit verschillende landen, en iedereen was daar alleen en kende het land nog niet, dus met z'n alle hebben we het land ontdekt.

Op school volgde ik vooral elke dag de onwijs leuke salsalessen, maar ik ging ook naar de kooklessen en sierademaaklessen, en in de weekenden ontdekte we het land. We zijn naar het strand geweest, in bossen gelopen, naar Nicaragua geweest, vlindertuinen bezocht, gesurfd etc. Costa Rica is zo veelzijdig. Maar het weekend wat eruit sprong was toch wel het weekend dat ik op weg was naar Samara, waar de spaanse school aan het strand ligt en waar ik buiten salsalessen volgde.

Dit weekend zijn we voordat we op maandag met school begonnen onderweg gestopt bij een rivier waar we hebben geraft. Dit had ik nog nooit gedaan, maar het was echt onwijs gaaf! Onderweg stopte we om wat fruit te eten en van rotsen te springen, ik had het gevoel alsof ik in een paradijs was beland! Na het raften zijn we naar een vulkaan gereden, we sliepen in een backpackers hostel die uitkeek op de vulcaan, 's avonds zijn we naar hot springs gegaan, heerlijke warme bubbelbaden buiten, waar we ook uitzicht hadden op de vulkaan. En de volgende ochtend, onderweg naar Samara zijn we gestopt bij een rivier waar we als Jane aan een liaan in een rivier sprongen. Hierna reden we door naar de school in Samara, die aan het strand ligt op een van de mooiste locaties ooit.

De 3 maanden gingen veel sneller om dan ik wilde. Het was erg raar om weer thuis te zijn, van zomer naar winter in 1 dag. Dag salsa dansen, dag mooie stranden, dag wilde dieren en dan Costa Rica. Het was even wennen, maar dat ging wel snel. Travel Active heette me weer welkom in Nederland. En als snel leek Costa Rica een verre droom. Maar met de foto's en filmpjes kan ik me af en toe terug wanen in dit mooie land. Ik heb er een hoop van geleerd, het land is zo anders dan Nederland, mijn wereld werd echt vergroot, en ik werd een stuk zelfstandiger. Ik stond er wel ineens helemaal alleen voor, maar daardoor leerde ik wel alles zelf te doen en zelf te beslissen. Ik besloot vervolgens nog een avontuur in Zuid-Afrika aan te gaan en dat bleek een super keuze!

Groetjes,

Fidessa

0 reacties | reageer

Daan geeft zich helemaal over aan het avontuur in Ecuador en Peru!

Daan ging met het Vrijwilligerswerk Programma van Travel Active naar Ecuador en Peru! Lees hier hoe Daan zich helemaal overgeeft aan dit nieuwe avontuur:

Hoewel veel mensen er na hun middelbare school of vervolgopleiding  voor kiezen om even een break te nemen ben ik na mijn opleiding SPH gewoon aan het werk gegaan. Toch wist ik zeker dat ik altijd nog eens een reis wilde gaan maken. Oud en nieuw -> onder het genot van een lekker glas wijn worden de jaarlijkse voornemens weer uitgesproken. En op dat moment wist ik het zeker; dit jaar ga ik mijn droom om te gaan reizen verwezenlijken!

Hoewel Zuid-Amerika me in eerste instantie niet zo aanspreekt; lijkt het uiteindelijk de perfecte oplossing. Het leren van een nieuwe taal, makkelijk reizen naar andere landen, afwisselende vrijwilligersprojecten, nieuwe culturen..... alles binnen één continent! Om mezelf  te dwingen ook daadwerkelijk te gaan meld ik me aan bij Travel Active en een later is mijn ticket geboekt. En als het ticket eenmaal binnen is, volgt de rest vanzelf! En dan, op 3 maart vertrek ik naar Quito - Ecuador. Ik spreek geen woord Spaans, weet niet precies wat me te wachten staat. Ik geef me helemaal over aan dit nieuwe avontuur.

Na een super - maand op de talenschool in Quito (nieuwe vrienden, leuke feestjes, te gekke weekenden) vertrek ik naar mijn vrijwilligerswerk, midden in het cloudforest van Ecuador! Zondag 1 april, Paisaje Rio Blanco. Na een reis van 5 uur achterin een pick-up truck midden in het Cloudforest aangekomen.

Samen met mijn nieuwe Ecuadoriaanse collega Alfredo leg ik tijdens de wekelijkse dorpsvergadering uit wat we komen doen: prullenbakken bouwen. In het dorp (een paar verdeelde huizen midden in het Cloudforest) waar denk ik 20 huizen (tsja, huizen.... zelf gebouwd van hout) verdeeld staan gooit men alle klein afval zoals flesjes, papiertjes, etc gewoon op straat (lees: zand - stenen - blubberpad). We leggen de dorpelingen uit wat een prullenbak is, wat je ermee kunt en dat we ze gaan bouwen. Na wat kritische vragen van wat dorpsbewoners gaan we de maandag erop aan de slag: prullenbakken bouwen van hout. Waar het hout vandaan komt? Gewoon een schuurtje slopen ergens, of de hanengevechtplaats wat verbouwen, of wat bamboe hakken in het bos. Allemaal mogelijk.... En gewoon ouderwets aan de slag met een zaag, hamer, schaaf en wat spijkers! Doe het er maar mee! Gaat niet bijzonder snel maar het lukt. En ondertussen komen er af en toe eens wat dorpsbewoners kijken en mee denken. Verder ben ik de enige buitenlander in het dorp en spreekt men niets dan Spaans! Mijn opgedane kennis van de talenschool komt nu goed van pas.

Mijn verblijfplaats in Paisaje Rio Blanco is een soort van boerderij. Sta elke ochtend om 6 uur op om de koeien te melken! Weet je dat koeien melken best lastig is? Ben ik nou een Hollandse jongen? Kan het nu in ieder geval. Na het koeienmelken ontbijt (rijst..., 3x per dag! Hoe krijgen ze het weg...) aan het werk van 9 - 15uur. Daarna tijd om wat voor mezelf te doen. Maar goed, er is niks te doen in het ´dorp´! Bovendien ligt de boerderij 20 min lopen verderop de bossen in... ´s Middags trekken we er vaak op uit om wat fruit te plukken, want dat groeit er in overvloed. Bananen, papaya´s, cocosnoten, limoenen, sinaasappels, etc. Das pas vers fruit.

Bovendien zie je onderweg vaak mooie vogels en vlinders. Onder andere een toekan gezien. Doet op zo´n moment weer lekker relativeren: denk je dat er een Vd Valk Restaurant is (hmmm lekker, even wat anders eten dan rijst!), blijk je ineens in de jungle te zijn en een echte Toekan te zien. Verder zijn de dingen gewoon zo lekker simpel. Naar de meubelboulevard op paaszondag? Nee joh, hier is een houten plank gewoon een bank! 20 soorten thee in de supermarkt of zijn ze in de andere supermarkt goedkoper vanwege de prijzenoorlog.... Hoezo prijzenoorlog in de supermarkten? Er is hier geen supermarkt! Hoezo 20 soorten thee... gewoon de blaadjes van de limoenboom in heet water gooien! Das de simpelheid van het leven. Opstaan als het licht wordt en de haan kraait. Naar bed gaan als het donker is rond half negen.
En na het fruit plukken snel naar huis voordat de dagelijkse regenbuien losbarsten! Snel een koude douche nemen tussen de kakkerlakken en daarna op naar het diner! Vd Valk? Nee: rijst!

Na mijn project in Ecuador ben ik verder gereisd naar Peru om  in Cuzco op een schooltje te werken. Even boeiend en leuk werk als in Ecuador. Wat een ervaringen! Tijdens de talenschool en de projecten is er genoeg vrije tijd om er op uit te trekken met vrienden. Vulkanen beklimmen, aan het strand liggen, zuid-amerikaanse markten bezoeken, feesten... alle ingrediënten aanwezig! Uiteindelijk ben ik in totaal vijf maanden tijd door vijf landen gereisd. Na Peru nog door Bolivia, Argentinie en Chili om vanuit Santiago weer terug te vliegen.

Wat me het meest is bijgebleven? Moeilijk te noemen; eigenlijk alles. De vrijheid, de taal, de cultuur, de projecten, de overweldigende en afwisselende natuur, de internationale mensen die je leert kennen, de sprong wagen om op reis te gaan (doen!).... Ik heb de sprong gewaagd  en kijk met veel plezier terug op een zeer bijzondere en onvergetelijke ervaring!

(Tijdens mijn reis schreef ik onderstaand gedicht: )

Reizen

Een mens is altijd ergens
Hoewel soms middenin
Nooit was ik echter nergens
Zonder eind ook geen begin

Mijn herinneringen voor altijd mee
Zie ik ervaringen achter me verdwijnen
Nieuwe avonturen groots en onbekend
Aan de horizon verschijnen

Nooit is zeker wat de toekomst brengt
Toch heb ik er dagelijks mee te maken
Altijd ga ik weer vooruit
Om stappen verder te geraken

Is dat waar ik soms bang voor ben?
Dat ik niet weet waar ik aan begon
Wanneer ik elke dag weer reis
Naar de wereld achter de horizon

Ik kom het allemaal tegen
Gebeurtenissen groot en klein
En mijn ervaringen van heden
Zullen morgen mijn herinneringen zijn

Daan

0 reacties | reageer

Mark hielp mee op een sport project in Zuid Afrika!

Mark ging met het Vrijwilligerswerk programma van Travel Active naar Zuid Afrika. Daar hielp hij mee op een sport project! Lees hier zijn verhaal:

Na het zien van een documentaire op televisie over Zuid-Afrika wist ik het zeker, daar moet ik heen! Via Travel Active ben ik aanraking gekomen met het sport project, the Future Factory.

Na zelf eerst een week gezeten te hebben in Johannesburg, Soweto en het Kruger National Park, ben ik daarna in Kaapstad aangekomen. De introductieweek was geweldig! Ik zat in een groep met vrijwilligers uit onder andere Canada, Duitsland en Letland, allemaal ontzettend leuke mensen.

De introductieweek heeft bijgedragen aan een geleidelijke overgang van het hectische Westen naar het meer relaxte (Zuid-)Afrikaanse leventje. De cultuurshock werd bij mij zo tot een minimum beperkt. Een eerste contact met het verleden werd gelegd door bezoeken aan het District Six Museum en Robben Island. De township- en de winelands excursie waren twee uitjes die de extremen tussen arm en rijk nogmaals benadrukten.

Na de introductieweek werd ik bij mijn gastgezin gebracht. Een "coloured" gezin waarin ik de Afrikaanse cultuur wat beter heb leren kennen. Elke dag een lunchpakketje mee en een goed avondmaal waren de pluspunten. De passiviteit van het gezin viel me best tegen. Gelukkig zat ik met drie andere vrijwilligers in het gastgezin en met hen heb ik veel gedaan in de middagen, zoals surfen, hardlopen en poolen.

Het werk wat ik gedaan heb gedurende acht weken was echt super! De Future Factory is een iniatief van ex-wereldtopvolleybalster Anne Siroky. Sinds 2001 probeert zij kinderen op arme scholen de mogelijkheid te bieden om in aanraking te komen met sport. Dit wordt gedaan door zelfopgeleide sportcoaches (veelal ontspoorde jongeren) op deze scholen te plaatsen. Naast het identificeren en het faciliteren van de sportbehoefte bij kinderen, voedt de Future Factory wekelijks duizenden kinderen. Tevens is de Future Factory nauw betrokken bij HIV/Aids projecten en jeugdactiviteiten in de zomervakantie.

Zelf vond ik het de ultieme mogelijkheid om na het afronden van mijn studie en voor het beginnen met werken, op een ontzettend leuke manier een andere cultuur en een ander land te leren kennen en uiteraard mijn steentje bij te dragen aan de ontwikkeling van het land. Daarnaast ben ik door de Future Factory op zoveel verschillende locaties geweest en heb erg veel verschillende projecten meegemaakt; van lesgeven op scholen tot het bijwonen van een afkickprogramma voor jongeren.

Mijn werkzaamheden waren heel divers. Gedurende de week (en soms ook in het weekend) werkte ik op onder andere crèches, basisscholen, sporttoernooien, pyjamafeestjes (schminken) en zelfs als kerstman. Na enkele weken word je al op straat en in winkelcentra herkend door kinderen die je les gegeven hebt. Zelfs toen ik kerstman was hoorde ik iemand zeggen "hey coach, how are you?". Je wordt overal herkend en dat leidde ook tot een grote waardering bij mij zelf.

Wat je wel merkt is dat je je eigen kansen moet creëren. Door actief deel te nemen aan activiteiten en je assertief op te stellen creëer je kansen en maak je dingen mee die je anders zou moeten missen. Door mijn assertiviteit ben ik onder andere in de VIP-lounge geweest van Ajax Cape Town, heb ik op een zondag meegelopen met een demonstratie in een township en ben ik ook in een afkickkliniek geweest waar jongeren zaten die drugs- en alcoholverslaafd waren en ex-gangsters. Erg indrukwekkend om mee te mogen maken.

Tijdens mijn werk ben ik ook in arme wijken geweest rondom Kaapstad wat een grote indruk op mij gemaakt heeft. Naar aanleiding hiervan heb ik met enkele mede-vrijwilligers een actie op touw gezet om geld in te zamelen. Uiteindelijk hebben we een oven, een vriezer en twee koelkasten kunnen kopen. Het overgebleven geld is gebruikt voor schoolgeld, schooluniformen en kerstcadeaus. Erg geslaagd dus.

In de weekenden ben ik veel opgetrokken met mijn mede-vrijwilligers. Met de trein naar Kaapstad gereisd en vele activiteiten ondernomen. De Tafelberg heb ik beklommen, museums bezocht en uiteraard gerelaxt op een van de mooie stranden. Kaapstad is in mijn ogen een zeer dynamische stad die bijna alles aanbiedt. Van sport tot cultuur, en van historische plaatsen tot natuur.

Na mijn vrijwilligerswerk heb ik 9 dagen met vijf andere vrijwilligers een busje gehuurd en de Garden Route gedaan. Een hele mooie route langs de kust waar je onder andere haaien en walvissen kan zien. Verder heb ik daar gebungeejumpt, op een struisvogel gereden, gemountainbiked, grotten bekeken en heel veel natuur gezien.

In totaal heb ik elf weken in Zuid-Afrika doorgebracht en had ik nog steeds niet alles gezien... Zuid-Afrika herbergt zoveel moois en is daarnaast een prima locatie om tevens een bezoek aan de buurlanden te brengen.

Na mijn terugkomst in Nederland merk je dat wij ons hier soms om dingen zorgen maken die eigenlijk nergens op slaan. In Zuid-Afrika zijn er mensen die niet eens kunnen ontbijten en naar school kunnen. Na zo een reis leer je erg goed zaken te relativeren!

Groetjes,

Mark Visser

0 reacties | reageer

Richtje leerde Nepal goed kennen tijdens haar vrijwilligerswerkproject

Richtje ging met het Vrijwilligerswerk programma van Travel Active naar Nepal. Tijdens haar vrijwilligerswerkproject leerde ze Nepal goed kennen. Lees hier haar avonturen:

Mijn eerste indruk van Nepal was overweldigend! De busrit van het vliegveld in Kathmandu naar het guesthouse leek een achtbaan van indrukken, geuren, kleuren, geluiden... Van koeien op de weg tot brandend afval, van straatkinderen tot druk toeterend verkeer. Na drie maanden in Nepal kan ik zeggen dat de hele periode overweldigend is geweest, een ontzettend mooie ervaring die ik niet had willen missen!

Voor mijn vertrek
Na vier jaar studeren, met mijn neus in de boeken te hebben gezeten en van een makkelijk studentenleven te hebben genoten, had ik ontzettend veel zin om op reis te gaan. Ik wilde de wereld waarover ik had gelezen en geleerd met eigen ogen zien en meemaken. Ik wilde het avontuur beleven om alleen op reis te gaan en mezelf te redden in een totaal andere wereld. Daarnaast leek het mij leuk om na mijn studie Orthopedagogiek, waarin ik veel had geleerd over onderwijs, de praktijk van het onderwijs in te gaan. Om dit in een ander land te doen, waarin de mogelijkheden niet zo optimaal zijn als in Nederland, is een fantastische meerwaarde. De mooie kansen die ik in mijn leven heb gekregen, kon ik op deze manier delen met mensen voor wie die kansen niet vanzelfsprekend zijn.

Tijdens mijn verblijf
De keuze om naar Nepal te gaan bleek een hele goede. Ik heb Nepal ervaren als een vriendelijk land met hulpvaardige, gemoedelijke mensen die de instelling hebben ‘doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg'. Heel fijn als je alleen reist en dat voor het eerst doet. De eerste twee weken leek het alsof ik nog steeds in de achtbaan van indrukken zat maar deze minderde vaart toen ik door de drukte en het lawaai van al die mensen en al dat verkeer heenkeek. Het programma van Travel Active heeft goed rekening gehouden met deze ‘gewenningsfase'. In die eerste twee weken volgde ik Nepalese les en deed ik veel excursies met een andere vrijwilliger onder leiding van de founder van de Nepalese partnerorganisatie van Travel Active.

Heb ik in die twee weken het Nepal van de mooie tempels, leuke markten en fantastische uitzichten leren kennen, het echte Nepalese leven ontdekte ik tijdens mijn werk op de school en mijn verblijf in het gastgezin. Eten zonder bestek, water halen bij de waterput en de gastvrijheid van de mensen zijn me vooral bijgebleven. Ik vond het hartverwarmend hoe ik werd opgenomen in het gezin en op school. Op dat kleine basisschooltje tussen de rijstvelden voelde ik me helemaal thuis als Ritu Ma'am, zoals ik werd genoemd.

Het schoolsysteem was in het begin erg wennen; leerkrachten en leerlingen dreunen vooral de droge leerstof op en leerlingen slaan is aan de orde van de dag. Gelukkig kreeg ik van school veel vrijheid om mijn eigen weg te gaan en de lessen op mijn manier te organiseren. Van daaruit heb ik hele leuke dingen kunnen doen, waarvan de toneellessen en excursie naar de rijstvelden de mooiste herinneringen zijn geworden. Het is zo mooi om te zien dat je met wat extra mogelijkheden en inzet zoveel kunt betekenen voor de leerlingen. Hoewel je in je achterhoofd houdt dat dit niet blijvend is, beleven de leerlingen én ik een mooie ervaring en genieten van het leven. Ook vond ik het interessant om de verschillen tussen beide onderwijssystemen te zien en elkaar hierin aan te vullen. Na twee maanden lesgeven verliet ik dan ook met een brok in mijn keel de school...naast alle bloemen, kransen en tekeningen van leerlingen.

In mijn vrije tijd en na het vrijwilligerswerk heb ik veel ondernomen. Steden bezocht, tempels bewonderd, feestdagen gevierd, een bezoek aan een National Park gedaan waar ik op een olifant heb gereden en met open mond naar een stel neushoorns heb gekeken... Van uitgaan in de leukste bar van Nepal (Tom & Jerry's!), tot genieten van de stilte in de mooiste tempel van Nepal (Swayambu!). Ook heb ik een trekking door de bergen gedaan waar ik eeuwige sneeuw heb gezien.

Toen ik als reiziger door Nepal trok, ervoer ik wat een meerwaarde het vrijwilligerswerk is geweest. Het enigszins kennen van de taal en de cultuur maakt dat je je thuis voelt en zeker bent in het land. Ja, zelfs zo zeker dat ik het gewaagd heb om te bungee-jumpen en raften!

Deze bijzondere en veelzijdige tijd, waarin je Nepal voor de volle honderd procent meemaakt, raad ik iedereen aan die zich wil inzetten voor kinderen in Nepal, wil leren over een andere cultuur en niet bang is voor een achtbaan ;) !

Groetjes,

Richtje Stempher

0 reacties | reageer

Vrijwilligerswerk Cambodja

Medewerker Anouk bezocht Cambodja. Lees hier haar reisavontuur in dit primitief, maar met cultuur doordrenkt land!

Cambodja, een bijzonder en ontzettend mooi land, barstens vol van cultuur, maar waar wel duidelijk de sporen van de verschrikkelijke burgeroorlog nagelaten zijn gedurende het regime van de alom gevreesde Khmer Rouge. Een land dat zich nog midden in de ontwikkelingsfase bevindt en daardoor een stuk primitiever is dan bijvoorbeeld buurland Thailand.

Gedurende mijn reis door Cambodja heb ik genoten van de cultuur, maar ook de prachtige natuur dat het land rijk was. Tijdens een bezoek aan enkele scholen in Samraong, heb ik met eigen ogen kunnen aanschouwen dat vrijwilligerswerk hier echt gewaardeerd wordt en zeer de moeite waard is. Zelfs met simpele ballonnen maak je de kinderen al blij! Enkele vrijwilligers hebben al hun sporen achtergelaten op de scholen, al is het middels geverfde schoolgebouwen of de Engelse liedjes die de kinderen met veel plezier ten gehore brengen!

In ieder dorpje vind je tientallen kinderen, die nauwelijks van gedegen onderwijs kunnen genieten, want kennis is er immers maar beperkt. Overal waar je komt kijken de lachende gezichten van deze kinderen je aan en zeggen ze vol enthousiasme ‘Hello!'. Verder dan dat komen ze meestal niet, maar je ziet aan ze dat ze genieten van jouw aandacht en ontzettend graag meer willen leren.

Ondanks het roerige verleden is de bevolking hier evengoed gastvrij, vriendelijk, maar vooral nieuwsgierig naar de buitenlanders die het land bezoeken. Boven alles zijn de Cambodjanen vooral gefocust op de toekomst, want het verleden willen ze zo gauw mogelijk achter zich laten. Ze kunnen er immers toch niets meer aan veranderen. Daarentegen kan er wel aan de toekomst gewerkt worden en dat willen de Cambodjanen maar al te graag. Geen wonder dat ze staan te springen op hulp van de westerse landen. Vooral onderwijs is een ondergeschoven kindje geweest de afgelopen decennia.

Cambodja is goed te bereizen, al hangt dat wel af van in welk seizoen je aanwezig bent. Op veel plaatsen (vooral richting het noorden) zijn de wegen niet geasfalteerd en kan de reis door hevige regenval bemoeilijkt worden. Desalniettemin zijn er voldoende busdiensten of share-taxi's waar je gebruik van kunt maken om van A naar B te geraken.

Bij Siem Reap liggen te tempels van Angkor Wat. Een absolute must om te bezichtigen! Alle deelnemers van het vrijwilligerswerk gaan dan ook op excursie hier naartoe. Dit tempelcomplex bestaat uit tientallen enorme bouwwerken met ieder hun eigen karakteristieke trekjes. Zo heb je bijvoorbeeld de lachende gezichten bij de Bayon tempel, de door jungle overwoekerde ruines van Ta Prohm en de bekendste tempel van allen: namelijk Angkor Wat zelf. Het is een bijzondere ervaring om hier rond te kunnen wandelen met alle bijzonder gedetailleerde beeldhouwwerken in muren en op de daken. Het is moeilijk te geloven dat mensenhanden dat allemaal heeft kunnen creëren zoveel eeuwen geleden!

In Phnom Penh is er veel te bezichtigen, van de Russische markt waar je kunt onderhandelen over de beste souvenirs, tot het Paleis en Nationaal Museum. Naast de toeristische attracties zijn er ook de wat meer serieuze bezienswaardigheden die jou de geschiedenis van dit land beter doen begrijpen. Zo bezoek je ook het Tuol Sleng Genocide museum, waar gedurende het Khmer Rouge regime eind jaren '70, duizenden mensen gemarteld werden voor informatie om uiteindelijk naar de Killing Fields gebracht te worden om daar gedood te worden. Deze twee plaatsen zijn behoorlijk heftige bezienswaardigheden, vooral als je beseft hoe de mensen geleden hebben in die tijd. Je voelt dan ook echt de haren in je nek en op jouw arm rechtovereind staan als je alle informatie tot je neemt en het verhaal zich begint te vormen over alles wat zich afgespeeld heeft.

Uiteindelijk bezoeken de deelnemers ook Sihanoukville, gelegen aan de zuidkust van Cambodja, waar je gedurende een week heerlijk tot jezelf kunt komen en uitrusten bij een van de relaxte beach lounges op het strand.

Cambodja is een fantastisch land, wat echt de moeite waard is. Naast het echt kunnen helpen van de lokale bevolking, heb je hier ook de mogelijkheid een mooie cultuur te leren kennen. Ik ben blij dat ik deze kans gekregen heb, want het was een geweldige ervaring dat mij altijd bij zal blijven!

Groetjes,

Anouk

 

0 reacties | reageer

Volgende pagina »